leroteistin seyir defteri

    Beydağı... ...ve kabul görmüş bunca beyhude düş içinde bunca kar bunca kıyamet çokça istikraz ve karşılığında yeksan olmuş iraden ile sürüyorsun kendini kaynağa. Kavgayı dövüşü unutmuş;secdesi rükusu bir yana duası hayli de bedduasıyla karışıyorsun caddesine sokağına. Merhameti yok kentlerin acıması var kıyasıya kendi düşkünlüğünün aksine. Bir göl kıyısında kayıp mektupları arıyorsun. Suya vuran yüzün kıyasıya kendine hayran hala başını kaldırıyorsun öteye, beyaz atların sürüldüğü çiğ tutmuş kırlar uzayıp yitiyor usulca. Çocukluğunu hatırla buz tutmuş kirpiklerinle koşturuyordun bölünmemiş yollarda. Mevsimler otobanlar heyula gibi dikilen beton binalar harcadın. Onlar gibi. Tıpkı onlar- Kelimeler de burada bitmiş izlerini yıllardır sürdüğün peşinden oradan oraya savrulmuş kaybolmuş -nafile arayışın zemheri kasırgaların öldürmemiş de - mekanik lodoslara boyun eğimişsin. Birden bitivermiş serpilen güzelliğin ne çare! Ruhun şifa üflemiyor mu açılan yaralarına. Kokusu geliyor ...

bir taş atmak gerek bazen hafif sektirip  olabildiğince uzağa yükünden gocunur gibi,  içinden söker gibi kelimesiz anlamları kovalar  anlamsız kelimelere yüksünür gibi. "Evvela seni cümle içinde kullanmayı terk ettim.  Sonra önüne benzersiz sıfatlar, ardına yakışıksız imalar ekledim.  Herkesleştikçe kolay oldu içinden çıkması.  İtip bıraktıkça aldanışı uykunun uçurumlarına belli belirsiz çığlıklarını,  yele karışıp kurudu göğsümde.  İçtim kana kana. Kuruyan göğsüm yeşersin diye.  Zamanı içtim ömrümü tüketir gibi  her gece her sabah.  düşkün gözyaşlarını zapt ettim.  Aynada harcadım aksimi.  Kumdan gelip toprağa gidecek ruhu çürüttüm.  Binaenaleyh söz bitti, anlam yitti.  Gece anlamsız gündüz ışıksız kaldı.  Nihayet sen sana benzeyen ilahların ilki olarak kaldın.  Ancak yüzüne benzeyen bir semanın altında diz çökerdim, o gün de geldi." bir uyku gerekmiş meğer  her şeyi unutup bir hiçmişçesine hakika...

         Uete mevzi gerisine çekilmenin nihayet kahramanca olduğunu anladı. Arada kaçmak fikrini aşağılık faydacı tavrıyla onore ediyor bazen kalıp savaşmak onu hikayenin falanca kahramanı olacağına ikna ediyordu. İçindeki keder tarafından kuşatılmış ve üzerindeki ölü toprağı yetmezmiş gibi bir de şu beton imparatorluğunun nevrozunu taşıyordu. Kabuğu kıracak içten gelen bir diriliş hareketi arzuluyordu. Kaynağı hissediyordu. Eylemsiz olması hiçbir şey yapmadığı anlamını taşımadı aksine arzuluyor hissediyor ve duyumsuyordu. Çivi çakması eylemdi asacak tablosu olmasa da. Ez cümle; zerresinde tin bulunmayan her doğru hareketin sanata dönüşeceğine olan sarsılmaz güven, onu yaşamanın anlamını sorgulayacak ızdıraptan azad etmişti.  Doğru zamanın geleceğine olan inanç onu normal yapmıştı. Bekliyordu sebatla k aranlıktan gelecek ışığı.  Masalı şöyle başlıyordu; 'Ne olursa olsun iyilik herkesin üstüne, kötülük peşinde koşana olsun. Gerçek eğilmesin. Bükülmesin....

     Yazamadığım için aşkı yok saymıyorum. Yazabileceğim her ikircikli halin her tavrın her mevcudiyetin daha önce bahsedilmiş olmasından çekindiğim için yazmıyorum. Aslında en başından beri beni kısır bir yazar yapan çekimserlik bundandır. Hissetmiş olmaktan çok bunun bir tekrar olmasından endişe duydum. Sıradanlık ve çılgınlık arasında gezindiğim incecik ip üzerinde dengemi sağlamak zor oluyor. Bunu hem yaşamak hem de anlatmaksa benim için  nerdeyse imkansızdı. O zamanlar bir karar vermek zorundaydım yazmak ve yaşamak arasında. Yaşamayı tercih ettim. Ve yaşadım. Dibine kadar. Son kurşuna, son yudumuna son lokmasına son nefesine dek. Eksiksiz bir ihtirasla üstelik. Nihayet tükettim..   Payımı alıp kenara çekilmeyi uygun bulduğum için yazmıyorum. Bununla idare edebilirim. Anlayabildiğim ve algılayabildiğim kadarını içselleştirip kutsamayı uygun buluyorum. Hatırlamak istediğim tek şey onunla yaşadığım hatıralar. Bunun dışında olanlar ve olacaklar ve hatta onun dı...

Geç riyayı rüyalardan dön  hayalde dur. yaşa -yaşa yaşayabilirsen yarattığını- al nefes, verme.  Tut bileğinden kavra göğsünü aç içinden akan raksı vuruş tininle  varlıksa işin , düş hiçliğin habitatına yürü bozuk yollardan devin yükünle ilerle varlığınla öğren çağını öldür zamanı al yükünü döndür günleri  ayan olsun yığın sarıl sevdiğin sarının her zerresine bu hisin -o yılgın yanın,küskün tavrın- zamanla anlam bulur sandığın usul usul yok olan masumiyetin ya da onun gibi ona benzer veya sadece ona yakın olan taşların altında bir kum yılanı gibi  oyuklarda sabahın, ıssızda avların her damlasında kanın, sızın görmüyor bakışın artık tatmıyor burcun vur hasedine hırsına öcüne, inan dilediğine ne oldu resimlerine nerde mezarların nerde ormanın hangi yaz gecesi rüyası senin bul çölünü sokul göğsüne bekle karanlıklarda  gün dönsün güneş yansın gök sönsün bir kum yılanı gibi saklan çürüt memesini pınarın dilersin dize gelsin ademoğlu dilersin yarılsın aylar deniz...

    Ağzım kan dolana dek bekledim yazmak için. Debisi düşene bekledim iç sesimin. Acımın aklımı gölgeleyebildiği konuşmaları yapmamaya kararlıyım. Aynaya her baktığımda kendimi disipline ettiğim bir çağa geldim. Konuşmakta acele etmiyorum artık. Ne yetişeceğim sabahlar ne de bitmeyen geceler var. Ne yargı ne de yanılgı. Kutsalsız etik, tembel şövalyelik. Motto bu. Önceden kimsenin anlamını bilmediği bir takma ismim ve kamuya açık bir hayatım vardı. Şimdi bir gerçek bir adım ve bilinmeze ilerleyen yaşamım var. Hep öykünürdüm zaten uslu çocuklara. Ketum kalamasam da aynaya her baktığım kendimi öğütlemek gibi alışkanlıklar edindim. Terbiyemi kendim vermek zorunda kaldım zira tavsiyelere uymak kuralsız biri için ne mümkün. Fezada oradan oraya sıçrayan  zamansız mekânsız-ruhumu yörüngeye oturtamıyorum h âla . Yine de kuyruğu dik tutabilmek büyük efor gerektiriyormuş. Artık fiziksel olarak verimli çağımı geride bırakmış olmalıyım. Bunu köklerini kırıp kaybettiğim 8. dişimden so...